درباره کتاب کلیله و دمنه (ابوالمعالی نصرالله منشی):
این کتاب در اصل ریشه هندی دارد و از زبان سانسکریت به پهلوی و سپس در دوران اسلامی توسط ابنمقفع به عربی ترجمه شد، تا اینکه نصرالله منشی در دوره غزنویان آن را به نثری آهنگین و آراسته به فارسی بازگرداند . تصحیح مجتبی مینوی که یکی از معتبرترین ویرایشهای این کتاب محسوب میشود، بر اساس کهنترین نسخههای خطی انجام گرفته و متن را از تحریفهای بعدی پیراسته است . داستانهای این کتاب در قالب حکایتهایی اخلاقی و سیاسی بیان میشوند و مقصود اصلی آن آموزش آیین کشورداری، تدبیر و مهارتهای زندگی از زبان حیوانات است که هر یک نماد قشر یا صفتی انسانی هستند. مجتبی مینوی در مقدمه خود بر این کتاب، آن را «مجموعه دانش و حکمت» میخواند که مردمان خردمند از روزگاران کهن برای فرزندان خود به یادگار نهادهاند . نثر مسجع و دشوار نصرالله منشی که سرشار از آرایههای ادبی و اشعار عربی و فارسی است، این کتاب را به یکی از شاهکارهای سبک فنی یا مصنوع در تاریخ نثر فارسی تبدیل کرده است .