درباره کتاب درد جاودانگی (میگل داونامونو):
این کتاب در ژانر فلسفه اگزیستانسیال و ادبیات اندیشگی (انشا) نوشته شده و نخستین بار در سال ۱۹۱۳ با عنوان اصلی «Del sentimiento trágico de la vida» (درد جاودانگی یا احساس تراژیک زندگی) منتشر شده است. اونامونو (۱۸۶۴-۱۹۳۶)، فیلسوف و نویسنده اسپانیایی، در این اثر به سه پرسش بنیادین میپردازد: آیا روح انسان جاودانه است؟ آیا میتوان بدون ایمان به جاودانگی زیست؟ و چرا عقل و ایمان با یکدیگر در تضاد هستند؟ اونامونو استدلال میکند که انسان «از گوشت و استخوان» (نه انسان انتزاعی کانت یا هگل) به شدت به جاودانگی شخصی (بقای «من» پس از مرگ) نیاز دارد، زیرا مرگ (نیستی) ترسناک ترین چیز است. اما عقل (علم، فلسفه، منطق) نمیتواند جاودانگی را اثبات کند و حتی دلایل محکمی بر علیه آن دارد (مرگ ابدی فرد). از سوی دیگر، ایمان (مسیحیت، هر دین دیگری) جاودانگی را «آری» میگوید اما نه با دلیل عقلی، بلکه با امید و اشتیاق. این تضاد میان عقل و ایمان، «درد جاودانگی» یا «احساس تراژیک زندگی» را ایجاد میکند که تنها راه آن «زیستن با ناامیدی» و «ایمان به خاطر خود ایمان» (پیروی از ترتولیان: «به دلیل پوچی، ایمان دارم») است. اونامونو از داستان قهرمانانی چون دون کیشوت (که واقعیت عقلانی را نادیده میگیرد و به خیالات خود ایمان میآورد) و یعقوب (که با فرشته کشتی میگیرد و طلب برکت میکند، حتی وقتی میداند میبازد) به عنوان نمادهای «ایمان تراژیک» یاد میکند. سبک کتاب انشایی و شورمند است (نه آکادمیک و سرد) و اونامونو مرتباً از ضمیر «من» استفاده میکند و خواننده را مستقیماً خطاب قرار میدهد. این کتاب به عنوان یکی از تأثیرگذارترین آثار فلسفه اگزیستانسیال اسپانیایی و پیشدرآمدی بر اندیشههای هایدگر و سارتر شناخته میشود. ترجمه فارسی آن با عنوان «درد جاودانگی» توسط انتشارات علمی و فرهنگی منتشر شده است.