درباره کتاب اسلامنویسی (اسد سیف):
این کتاب در ژانر تاریخنگاری، نقد روششناختی و مطالعات اسلامی نوشته شده و نخستین بار در سال ۱۳۹۲ منتشر شده است. اسد سیف، پژوهشگر و نویسنده افغان-ایرانی (زاده ۱۳۵۰)، در این اثر به بررسی سه دوره از اسلامنویسی میپردازد: دوره اول (سدههای نخستین هجری): تأثیر متون کهن (تفسیر طبری، سیره ابن هشام، فتوح البلدان بلاذری) بر شکلگیری «روایت رسمی» از صدر اسلام با حمایت دستگاه خلافت عباسی. دوره دوم (قرن ۱۹ و ۲۰ میلادی): تأثیر شرقشناسان (گویوم، ولهاوزن، گلدتسیهر، نلدکه) که با روشهای زبانشناسی و نقد متون، اسلام را به عنوان «پدیدهای عربی-صحرایی» و فارغ از تأثیرات یهودی-مسیحی تحلیل کردند. دوره سوم (عصر معاصر): نقد شرقشناسان توسط روشنفکران مسلمان (شهید مطهری، علی شریعتی، محمد ارکون، نصر حامد ابوزید، سید جواد طباطبایی) که خواستار «بازخوانی» و «بازنویسی» تاریخ اسلام از منظر بومی (ضد استعماری) و ایدئولوژیک (اسلامگرا، چپ اسلامی) هستند. سیف نتیجه میگیرد که «اسلامنویسی» (مانند هر تاریخنگاری دیگر) کاملاً متأثر از شرایط سیاسی-اجتماعی زمان نویسنده است و «تاریخ بیطرفانه اسلام» وجود خارجی ندارد (تاریخ همواره در خدمت ایدئولوژی حاکم). کتاب با نمونههای موردی از تاریخ صدر اسلام (واقعه سقیفه، جنگ جمل و صفین، ماجرای حکمیت، خلافت معاویه و تبدیل خلافت به پادشاهی) نشان میدهد که چگونه یک رویداد واحد توسط چهار مورخ مسلمان (طبری، مسعودی، ابن اثیر، ابن کثیر) و دو شرقشناس (گریفیث، مادلونگ) به چهار شیوه متفاوت روایت شده است. سبک کتاب مستند و آکادمیک اما روان و به دور از اغراقهای سیاسی است. این اثر به عنوان یکی از آثار پیشگام در نقد تاریخنگاری سنتی اسلام در ایران شناخته میشود و در دانشگاههای ایران تدریس میگردد.