نویسنده که از معلمان و فعالان فرهنگی بختیاریست، سالها در روستاهای جنوب ایران زندگی و تدریس کرده و پس از انقلاب به سوئد مهاجرت کرده است. داستان این رمان در روستایی به نام «بنهگچ» میگذرد و ماجرای مردمانی را روایت میکند که در شرایط سخت بیآبی و فقر زندگی میکنند.
نام کتاب اشارهای دوگانه دارد: از یک سو به کمبود آب که محور زندگی روزمره روستاییان است، و از سوی دیگر به مفهوم «آبرو» بهعنوان شرف و حیثیت انسانی. شخصیتهای اصلی داستان، مانند فرنگ – زنی با گذشتهای مشکوک اما ارادهای قوی – و پسرش جمشید که بعدها صاحب قدرت میشود، نمایندگان تغییرات اجتماعی و شکاف نسلها هستند. جمشید که روزی خود در روستا زندگی میکرد، پس از رسیدن به موقعیت اداری، نسبت به تعهدات اجتماعیاش بیتفاوت میشود و همین موجب تنش و در نهایت فاجعه میگردد.
در مقابل، شخصیتهایی چون گلمحمد، نماد صداقت، شرافت و انسانیت باقی میمانند. نویسنده با نثری روان و صادقانه، تصویر دقیقی از زندگی در مناطق بختیاری ارائه میدهد؛ تصویری که نه تنها رنج و محرومیت، بلکه تعارض ارزشها، باورهای خرافی، روابط قدرت، و تقابل سنت و تجدد را نیز در بر میگیرد. «آب و آبرو» داستانی اجتماعی با رگههایی از نقد سیاسی و روانشناختی است که در آن انسان، اخلاق، و طبیعت بهطرزی هنرمندانه به هم گره خوردهاند. این اثر برای علاقهمندان به ادبیات واقعگرا و داستانهای بومی جنوب ایران میتواند تجربهای عمیق و تاملبرانگیز باشد.
بادهای گرم، موج وار، از روی بدن تفتیده بلندی های گچی سرازیر می شوند.
معذب و فراری از آتش وجود خود و آفتاب و بلندی ها ، هُوف هُوف کنانی از قرقر و فریاد و زاری سر میدهند.
به همه جای بدن کاهگلی خانه ها میخورند تا راه های ورود را پیدا کنند.
به همه جای خانه ها سر می کشند و انگار به جستجوی آدم ها باشند،
از خانه ها در می آیند و سرازیر میشوند در صافی پشت کَپَر گُل محمد و رو به خرمن جا
– آنجا که حالا کپرهای تابستانی برپا شده – رو به آرامش می نهند.
زمزمه کنان، به سایه کپرها میروند و چهره های سوخته و تاریک را پیدا میکنند.
و در لباسها می پیچند و دیگر میخواهند بمانند و دیگر نمیخواهند جاکن شوند…
حکایت آنها و بلندی های گچی و سرازیری خانه ها و صافی جای کپرها، حکایت قرنهاست …
حیدری از نویسندگان نوگرای دهههای ۱۳۵۰ و ۱۳۶۰ است و به همراه نویسندگان دیگری از جمله:
عدنان غریفی، ناصر تقوایی، احمد محمود، احمد آقایی، منصور خاکسار، پرویز مسجدی، حسین رحمت، علی گلزاده،
مسعود میناوی، ناصر مؤذن، محمد ایوبی، پرویز زاهدی و نسیم خاکسار از شکلدهندگان داستاننویسی جنوب است.